Języczkiem u wagi jest tu fakt, że znak handlowy nie istniał w chwili rejestracji spornej domeny. WIPO stwierdziło wyraźnie, że właściciel domeny „wykorzystywał domenę od grudnia 2008 roku do intencjonalnego przyciągania, w celach komercyjnych, użytkowników internetu”. Okazuje się więc, że tworzenie podrobionych serwisów jest lepsze niż zaparkowanie domeny – bo jak przekonuje Panel – nie wchodzi w zasięg zasad UDRP.

Można przypomnieć kilka spraw, w których decyzje opierały się na przekonaniu, że złą wiarę użytkownika domeny można wykazać nie tylko na podstawie czasu rejestracji nazwy ale również poprzez jej wykorzystanie, zwłaszcza jeśli była zaparkowana. Sam panel zauważył:

Kilka ostatnich decyzji przedstawiało opinię, że późniejsze użycie w złej wierze, pod pewnymi względami może dawać przekonanie o rejestracji w złej wierze (…) Można je traktować jako chęć dostarczenia recepty na braki w regułach UDRP i próbę oceny tej niewielkiej liczby przypadków, w których prawa właściciela znaku handlowego są łamane poprzez użycie w złej wierze (…) ale jednocześnie w sytuacji rejestracji w dobrej wierze.

Jak jednak widać w tej sprawie Panel nie poszedł tą drogą i postanowił oddalić skargę. Problem jednak pozostaje. Czy decyzje takich podmiotów jak WIPO muszą zależeć od indywidualnych poglądów sędziów?

Źródło: TheDomains